Sebab mengapa China mendominasi pengeluaran pakaian di peringkat dunia banyak berkaitan dengan tenaga buruh mereka yang mahir, selain daripada kemudahan moden yang telah dibina secara berperingkat. Pekerja di sana telah membuat pakaian selama beberapa dekad, jadi mereka mampu mengendalikan pelbagai jenis pakaian, daripada t-shirt asas hingga reka bentuk pakaian pereka yang rumit, sambil terus mengikuti perubahan fesyen yang semakin pantas. Di sebalik keupayaan ini pula terdapat rangkaian infrastruktur yang mengagumkan. Bayangkan: kereta api laju yang merentasi seluruh negara, pelabuhan besar yang terus-menerus memuatkan kontena, dan sistem logistik yang begitu cekap sehingga penghantaran produk keluar dari kilang berlaku lebih pantas daripada mana-mana tempat lain. Ramai kilang di China beroperasi dengan tenaga buruh yang besar, kadangkala melebihi 1,000 orang di tapak. Operasi berskala besar ini membolehkan syarikat mengeluarkan dalam kuantiti yang tidak dapat ditandingi oleh mana-mana pihak, yang seterusnya mengekalkan harga setiap unit pada tahap rendah walaupun tahap pengeluaran secara keseluruhan tetap tinggi.
Kos buruh di China memberikan kelebihan harga yang nyata kepada pengilang berbanding pesaing Barat. Upah sejam biasanya berada antara $2 hingga $6, manakala pekerjaan serupa di Eropah atau Amerika Utara mencecah antara $12 hingga $25 atau lebih. Berbeza daripada tanggapan sesetengah pihak, ini bukan bermakna kilang di China mengurangkan kualiti. Kebanyakan kemudahan utama sebenarnya membelanjakan sumber yang besar pada program latihan pekerja untuk mengekalkan piawaian pengeluaran yang ketat di seluruh operasi mereka. Apabila digabungkan dengan kadar produktiviti yang umumnya lebih tinggi, kos upah yang lebih rendah ini membolehkan kilang pakaian di China menghasilkan barangan pada harga yang mustahil dicapai di tempat lain. Pengeluaran skala besar menjadi rentan secara kewangan tanpa mengorbankan kualiti output yang konsisten, yang menerangkan mengapa begitu banyak jenama global terus sangat bergantung pada pengilangan China untuk lini pakaian mereka.
Pengilang dari China benar-benar unggul dalam mengembangkan pengeluaran, mampu menguruskan segala-galanya daripada kelompok kecil sekitar 100 unit hingga pengeluaran besar yang melebihi 100 ribu unit tanpa sebarang masalah. Kebanyakan daripada mereka kini telah melabur secara besar-besaran dalam automasi, dengan menggunakan mesin pemotong kawalan komputer dan sistem inventori pintar yang secara automatik memantau tahap stok. Seluruh operasi berjalan lebih lancar kerana kebanyakan kemudahan ini merupakan sebahagian daripada rangkaian pengeluaran besar di mana pereka, pembekal, dan pasukan logistik bekerjasama rapat. Akibatnya, produk sering kali bergerak daripada lakaran awal di atas kertas terus ke pasaran dalam tempoh hanya beberapa minggu sahaja. Syarikat fesyen pantas sangat menggemari kelajuan ini kerana mereka perlu menghantar gaya baharu ke kedai dengan cepat sebelum trend hilang, dan kadangkala malah menyesuaikan rekabentuk pada pertengahan musim berdasarkan apa yang paling laris dijual di lokasi runcit merentasi pelbagai kawasan.
Industri tekstil di China telah membangunkan rangkaian yang mengagumkan yang membolehkan pengilang mendapat akses mudah kepada segala-galanya daripada gentian asas hingga kain berteknologi tinggi hanya di kawasan tempatan. Kebanyakan proses utama berlaku berdekatan antara satu sama lain di kawasan seperti wilayah Guangdong dan wilayah Zhejiang di mana keseluruhan kilang beroperasi bersebelahan. Apabila semua langkah ini dipusatkan di satu kawasan, ia mengurangkan keperluan pengangkutan dan mengelakkan lapisan tambahan pembekal, yang membantu mengurangkan kos sekitar 15 hingga mungkin 30 peratus. Selain itu, mengekalkan semua perkara ini di bawah satu bumbung bermaksud kualiti yang lebih baik sepanjang keseluruhan proses dari mula hingga akhir. Hanya sedikit negara lain yang berjaya mencipta sistem pengeluaran pakaian yang begitu terintegrasi rapat.
Pengeluaran pakaian di Amerika Syarikat telah mula kembali setelah bertahun-tahun mengalihkan operasi ke luar negara, terutamanya disebabkan masalah dengan rantaian bekalan global dan perubahan kehendak pelanggan. Ramai syarikat kini membawa pengeluaran kembali ke tanah air untuk mengurangkan pergantungan kepada pembekal asing, menjadikan rantaian bekalan mereka lebih boleh dipercayai, dan membantu memperkukuh ekonomi tempatan menurut Manufacturing Today pada tahun 2025. Kita melihat perkara ini berlaku terutamanya dalam pasaran khusus di mana keupayaan untuk menghasilkan dengan cepat, kewujudan pekerja mahir, dan daya tarikan produk yang berlabel "Dibuat di USA" memberi kelebihan kepada perniagaan walaupun kos pengeluaran di sini lebih tinggi berbanding tempat seperti Asia. Yang lebih menarik ialah bagaimana perkara ini bukan lagi semata-mata tentang menjimatkan wang, tetapi kini lebih kepada penciptaan nilai menerusi kaedah pengeluaran tempatan.
Kos buruh di Amerika masih jauh lebih tinggi berbanding yang kita lihat di China dari segi pengeluaran pakaian. Pekerja di AS biasanya mendapat antara $15 hingga $25 sejam manakala rakan sekerja mereka di seberang Pasifik memperoleh kira-kira $3 hingga $6 untuk kerja yang serupa. Namun, kilang-kilang Amerika tidak hanya duduk sahaja menanggung kerugian. Mereka sedang mencari cara mengatasi perbezaan upah ini dengan melabur secara besar-besaran dalam sistem automatik, mengurangkan kos penghantaran, dan mengurus stok dengan lebih cekap. Menghapuskan cukai import yang mengganggu dan menjimatkan masa dalam penghantaran merentasi lautan turut membantu meningkatkan keuntungan. Selain itu, terdapat juga program sokongan kerajaan yang kini tersedia, dan pengguna kelihatan semakin bersedia untuk membelanjakan wang tambahan bagi produk yang dikeluarkan di sini sendiri. Semua faktor ini digabungkan menjadikan ia mungkin sekali lagi bagi syarikat-syarikat yang mengutamakan kualiti untuk menubuhkan operasi di dalam negara berbanding hanya bergantung kepada pembuatan luar negara.
Pengeluar Amerika telah mula membangunkan pendekatan pengeluaran yang fleksibel yang memberi tumpuan besar kepada keupayaan untuk bertindak balas dengan cepat terhadap perubahan. Kini, banyak syarikat sebenarnya beroperasi secara utama berdasarkan permintaan, menghasilkan kuantiti produk yang lebih kecil yang boleh dihantar dalam tempoh kira-kira dua hingga empat minggu. Ini adalah agak pantas berbanding kebanyakan pembekal luar negara yang biasanya mengambil masa sekitar lapan hingga dua belas minggu. Kelebihan di sini jelas: kurang wang terikat dalam stok yang duduk menunggu untuk dijual, selain syarikat dapat menguji produk mereka di pasaran sebenar dengan lebih cepat. Sesetengah perniagaan juga telah mencapai kejayaan dengan susunan lokasi bercampur. Mereka akan menghantar bahagian pertama pengeluaran ke tempat seperti Mexico atau Amerika Tengah di mana kosnya lebih rendah, tetapi kemudian membawa semua produk kembali untuk sentuhan akhir dan pemeriksaan kualiti di sini sendiri. Ini memberi mereka kelebihan daripada kedua-dua dunia, mengawal perbelanjaan tanpa mengorbankan terlalu banyak dari segi kelajuan tindak balas dan pengekalan piawaian.
Menghasilkan barangan di China secara amnya menjimatkan syarikat sejumlah besar bagi setiap unit yang dihasilkan berbanding pengeluaran di Amerika Syarikat. Perbezaan terbesar terletak pada upah yang dibayar kepada pekerja. Di China, pekerja kilang biasanya mendapat antara tiga hingga lima dolar sejam manakala rakan sekerja mereka di Amerika memperoleh mana-mana antara lima belas hingga dua puluh lima dolar untuk kerja yang sama menurut data Jinfeng Apparel dari tahun lepas. Ditambah dengan volum pengeluaran yang lebih besar dan akses yang lebih baik kepada bahan mentah pada harga yang lebih rendah, kita sedang bercakap tentang kos pengeluaran yang secara keseluruhan 30 hingga 50 peratus lebih murah. Ambil contoh sesuatu yang ringkas seperti kemeja-T kapas biasa. Kos yang mungkin menelan belanja tujuh hingga sepuluh dolar di China boleh dengan mudah mencecah lima belas hingga dua puluh dolar jika dihasilkan di dalam negara. Jurang harga sebegini memberi ruang yang besar kepada jenama pakaian untuk mengatur harga runcit, terutamanya penting bagi mereka yang cuba menarik pembeli yang lebih mementingkan dompet daripada nama jenama.
Keperluan kuantiti pesanan minimum benar-benar membezakan kawasan pengeluaran yang berlainan antara satu sama lain. Kilang di China biasanya meminta sekitar 500 hingga 1,000 unit bagi setiap reka bentuk produk kerana mereka memerlukan jumlah keluaran yang besar untuk mengekalkan kos rendah bagi setiap item. Ini sangat sesuai untuk syarikat besar yang sudah mempunyai jualan yang kukuh, tetapi sukar bagi perniagaan baharu yang cuba memulakan operasi tanpa banyak modal pada peringkat awal. Sebaliknya, pengeluar di Amerika cenderung lebih fleksibel, kadangkala menerima pesanan serendah 50 atau 100 unit sahaja. Ini membolehkan jenama baharu mencuba produk mereka dan mengurus stok tanpa terperangkap dengan terlalu banyak inventori sekaligus. Sudah tentu terdapat kompromi di sini kerana keluaran pukal yang lebih kecil ini mengenakan kos yang lebih tinggi per unit, yang boleh mengurangkan keuntungan pada bulan-bulan pertama yang kritikal apabila aliran tunai terhad.
Apabila melihat kos pembuatan di China, syarikat perlu mengambil kira kesan besar daripada perbelanjaan logistik juga. Penghantaran melalui laut menambah sekitar $1 hingga $3 bagi setiap item, manakala penghantaran udara meningkat kepada antara $5 hingga $10. Penghantaran domestik di dalam AS biasanya kekal di bawah $1. Kemudian, terdapat isu tarif. Pakaian dari China dikenakan tarif di mana-mana antara 12% hingga 20%. Dan itu belum termasuk kos tersembunyi lain seperti duti import, kelewatan kastam yang mengganggu, serta kesan apabila produk berada dalam simpanan semasa pengangkutan. Semua caj tambahan ini boleh mengurangkan sekitar 15% hingga 30% daripada jumlah wang yang awalnya dijimatkan. Bagi sesiapa yang cuba menentukan di mana untuk mengeluarkan produk, pengiraan kos tiba sepenuhnya menjadi perkara yang amat penting sebelum membuat sebarang keputusan akhir.
Kilang-kilang pembuatan di China telah meningkatkan kualiti mereka secara ketara kebelakangan ini, terutamanya disebabkan oleh pelaburan dalam automasi serta pemeriksaan kualiti yang lebih tersusun sepanjang proses pengeluaran. Kilang-kilang berlesen terbaik mengikut garis panduan AQL dengan ketat, menjalankan ujian sampel sebelum memulakan pengeluaran penuh, dan memeriksa produk pada beberapa peringkat semasa pembuatan. Amalan ini biasanya mengurangkan kadar kecacatan kepada sekitar 1-2%, yang merupakan pencapaian cukup mengagumkan bagi pengeluaran besar-besaran. Dahulu, orang menganggap China hanya baik untuk menghasilkan banyak barang dengan cepat, tetapi kini mereka dikenali kerana kebolehan mengekalkan konsistensi kualiti walaupun mengeluarkan ribuan unit. Di Amerika Syarikat pula, pengilang lebih cenderung memberi fokus kepada barang buatan tangan dan perhatian terperinci, terutamanya apabila menangani pesanan kecil. Kedua-dua negara mampu menghasilkan pakaian berkualiti tinggi, walaupun kilang di China umumnya mempunyai kelebihan dari segi kekonsistenan rupa antara satu unit dengan unit lain, tanpa mengira jumlah yang dikeluarkan.
Susunan rantaian bekalan di China benar-benar mempercepatkan pengeluaran secara pukal. Kebanyakan pesanan mengambil masa kira-kira 30 hingga 45 hari untuk diselesaikan di sana, manakala barangan seumpama yang dikeluarkan di AS biasanya memerlukan dua hingga tiga bulan. Semuanya berjalan dengan lancar kerana semua komponen terletak berdekatan – pembekal fabrik, pembekal hiasan, dan kilang-kilang sebenar terletak betul-betul bersebelahan antara satu sama lain. Apabila syarikat memerlukan sesuatu dengan sangat pantas, mereka sebenarnya boleh menyiapkan produk dalam tempoh hanya 21 hari dengan menjalankan pelbagai proses serentak dan memanjangkan jam bekerja pekerja. Namun begitu, perlu diingat bahawa penghantaran barangan siap merentasi lautan mengambil masa tambahan 15 hingga 30 hari melalui kapal. Jadi walaupun pengeluaran itu sendiri cepat di China, mendapatkan produk ke pasaran tidaklah secepat yang disangkakan apabila masa pengangkutan turut diambil kira.
Infrastruktur yang telah maju di China menjadikan penghantaran agak boleh dipercayai sebahagian besar masa, terutamanya di kilang-kilang besar di mana penghantaran tepat masa mencapai kira-kira 95%. Pelabuhan kontena besar negara dan rangkaian eksport yang meluas mengendalikan segala-galanya daripada produk ringkas hingga pesanan rumit dengan pelbagai komponen tanpa banyak masalah. Pengeluar Amerika memang mempunyai kelebihan tersendiri, terutamanya kerana barangan tidak perlu bergerak terlalu jauh secara domestik dan masa transit cenderung lebih boleh diramal. Namun apabila perniagaan meningkat semasa tempoh sibuk, banyak operasi kecil di AS tidak dapat mengekalkan prestasi secara konsisten, yang menjadi masalah besar apabila cuba mengembangkan pengeluaran.
Di manakah pakaian dihasilkan mempengaruhi cara orang melihat jenama. Kilang-kilang di China boleh mengurangkan kos sambil masih mengeluarkan produk dengan cepat untuk mengekalkan trend fesyen yang sentiasa berubah, itulah sebabnya ramai jenama terkenal memilih mereka untuk lini produk yang lebih murah. Namun, pengeluaran di sini di Amerika menceritakan kisah yang berbeza. Apabila pakaian dihasilkan secara tempatan, pelanggan sering kali perasan kualiti kerja yang lebih baik dan tahu dengan tepat dari mana setiap barang berasal. Mereka yang membeli barangan ini peduli tentang mengetahui cerita di sebalik pembelian mereka dan mahukan jaminan bahawa pekerja tidak dieksploitasi semasa proses pengeluaran. Jenama-jenama perlu memutuskan sama ada mereka mahu menjual banyak unit dengan cepat atau membina sesuatu yang bermakna yang menarik minat pembeli yang mencari keaslian dan maklumat rantaian bekalan yang jelas.
Syarikat perlu mencari titik keseimbangan antara menjimatkan wang dan mengekalkan komitmen hijau serta etika mereka. Kilang pakaian di China cenderung mengurangkan kos untuk setiap item yang dihasilkan, tetapi tiada siapa yang mahu menghadapi masalah memastikan pekerja tidak dianiaya atau bahan kimia tidak mencemarkan sungai berdekatan. Pengeluar Amerika mungkin lebih mahal pada mulanya, tetapi biasanya lebih mematuhi label prestij seperti Fair Trade dan Oeko-Tex yang benar-benar penting kepada mereka yang peduli tentang asal usul pakaian mereka. Syarikat pintar melihat lebih daripada sekadar harga ketika memutuskan lokasi pengeluaran. Mereka juga mempertimbangkan semua perbelanjaan tersembunyi ini — cukai import, kelewatan penghantaran yang berpotensi, dan apa yang berlaku jika timbul berita buruk mengenai keadaan kerja di luar negara. Membuat keputusan seumpama ini membantu mengekalkan keuntungan sambil juga melindungi reputasi syarikat untuk jangka masa panjang.
Dominasi China dalam pembuatan pakaian adalah disebabkan oleh tenaga kerja yang berpengalaman, infrastruktur moden, dan keupayaan untuk mengendalikan pengeluaran berskala besar secara efisien. Ini mengekalkan kos yang rendah dan output yang tinggi.
Kos buruh di China berkisar antara $2-$6 sejam, manakala kos buruh di AS adalah antara $15-$25 sejam, menjadikan pembuatan di China lebih berkesan dari segi kos upah.
Kilang-kilang di China biasanya memerlukan MOQ antara 500 hingga 1,000 unit, manakala kilang di AS boleh menerima pesanan yang lebih kecil, kadangkala serendah 50 unit. Ini memberikan lebih fleksibiliti kepada jenama kecil di AS.
Pengeluaran di Amerika Syarikat menawarkan faedah seperti tempoh penghantaran yang lebih pendek, kualiti produk yang dipersepsi lebih tinggi, dan selaras dengan amalan etika dan kelestarian.
EN
