Ang streetwear ay nagsimulang lumago mula sa mga urban na barangay noong 1990s kung saan nagkakasama-sama ang mga kabataan, na talagang kumukuha ng inspirasyon sa nakikita nila sa mga hip hop video, skateboarding park, at punk rock show. Noong panahong iyon, ang tradisyonal na moda ay tungkol lamang sa ipinapakita ng mga designer sa runway, ngunit ang streetwear ay nagsimula mula sa masa, hindi mula sa isang magarbong opisina. Ginamit ng mga tao ang mga damit na ito dahil gusto nilang ipakita kung sino sila, upang mag-iba sa karaniwan at makisama sa iba pang may parehong pakiramdam. Ang katotohanang ito ay nakabatay sa tunay na kultura ang nagbigay ng malaking halaga nito nang humatak ito ng pansin ng lahat. Noong unang panahon, walang pakialam ang mga tao sa malalaking logo o sa mahahalagang presyo; gusto lamang nila ay magmukhang katulad ng kanilang nararamdaman sa loob. Kakaiba nga lang, ang ganitong tapat na paraan ay naging bagay na sinubukan kopyahin ng mga high-end na brand.
Kailangan ng mga brand ng streetwear na mapanatili ang kanilang kultural na street cred upang manatiling makabuluhan. Mula sa maliit na pamilihan sa lokal na komunidad, ang industriya ay umunlad at nagkakahalaga na ng humigit-kumulang 185 bilyong dolyar sa buong mundo. Kapag sinusubukan ng mga kumpanya na lumago, nahihirapan silang panatilihin ang orihinal na pagkakaiba na siyang nagtakda sa kanila. Ang matagumpay na mga brand ay hindi nakakalimot kung saan sila nagsimula. Ang ilan ay nakikipagtulungan sa mga graffiti artist na bumabati sa mga gilid ng kalye imbes na mga sikat na designer. Ang iba naman ay naglalabas ng limitadong edisyon na nagpupugay sa mga lumang skate spot o klasikong hip hop track mula sa dekada 90. Ang tunay na mahalaga ay ang pagkuwento ng totoong mga kuwento kung paano nakikisalamuha ang brand sa tunay na kultura, at hindi lamang paglalahad ng korporatibong panloloko tungkol sa katotohanan kung wala namang saysay sa likod nito.
Ang paraan kung paano ang Stüssy ay mula sa pagpi-print ng mga damit na pang-surf nang kamay hanggang sa magging isang pangunahing pandaigdigang tatak ay nagpapakita kung ano ang kayang gawin ng mga streetwear brand kapag nila pinanatili ang kanilang ugat habang patuloy silang lumalago nang malaki. Nagsimula ang lahat noong araw nang si Shawn Stüssy ay simpleng magpi-print ng kanyang logo sa mga blankong damit para sa kanyang mga kaibigan sa baybayin. Ang ganitong uri ng grassroots na pakiramdam ang tunay na nagtakda sa pagkakaiba at pagiging totoo ng maagang streetwear. Nang magsimulang humingi ang mga tao ng higit pang mga damit na ito, nanatiling tapat ang Stüssy sa sarili nito sa pamamagitan ng paglimita sa produksyon, pakikipagtulungan sa mga lokal na artista at skater, at pananatili sa mga disenyo na nagpaalala sa lahat tungkol sa mga araw sa Southern California na ginugol sa pagsusurf at pag-skate. Ang nakakaantig sa kuwentong ito ay kung paano ito naging halos gabay para sa kasalukuyang scena ng streetwear. Ang mga tatak ngayon ay nakakaalam na maaari nilang palawakin ang kanilang saklaw nang hindi nawawala ang ugnayan sa bagay na dati silang espesyal, na sa huli ay nagtatayo ng mas matibay na koneksyon sa mga customer sa paglipas ng panahon.
Alam ng karamihan sa mga brand ng streetwear na epektibo ang paglabas ng mga limited edition dahil nahuhumaling ang mga tao sa mga bagay na hindi nila makuha. Kapag lumikha ang isang kompanya ng kakulangan, nagiging tila bihira ang isang produkto kahit hindi talaga ito napakarare. Halimbawa, ang box logo jackets ng Supreme—kapag inilabas ito, gusto agad ng lahat kaagad. Simple lang ang diskarte: ilabas ang maliliit na batch ng espesyal na item nang ilang araw lamang. Nagdudulot ito ng agarang ingay at nagpapaisip sa mga customer na kailangan talaga nila ang anumang magagamit. Mabilis na tumataas ang benta, mas matagal na nananatiling tapat ang mga tagahanga, at nabubuo ang isang eksklusibong aura sa brand. Ang mga online store ay lalo pang pinalakas ang diskarteng ito gamit ang mga tumatakbo na orasan na nagpapakita kung gaano pa katagal bago maubos ang isang produkto. Mas madalas ngayon ang paninikip ng dibdib at agarang pag-click ng mga tao dahil alam nila nang eksakto kung ilang pares pa ang natitira sa imbakan.
Ang ginagawa ng Supreme tuwing linggo sa kanilang paglabas ng mga bagong produkto ay naging pamantayan na kung paano pinapatakbo ng mga streetwear brand ang kanilang negosyo sa kasalukuyan. Nililikha nila ang excitement sa pamamagitan ng kakaunting suplay—ibinababa nila ang mga bagong item tuwing Huwebes, ngunit limitado lamang ang bilang nito. Nagdudulot ito ng isang siklo ng panghihinayang kung saan nag-eexcite ang mga tao, mabilis na bumibili, at pagkatapos ay nakikita nilang tumataas ang presyo ng mga item na iyon sa mga resale site. Maraming iba pang kompanya ang kumuha rin ng modelo na ito, hindi lang sa damit kundi minsan pati sa sapatos at gadgets. Gumagana ang diskarte dahil may prediktable—alam ng lahat kung kailan lalabas ang bago—ngunit walang nakakaalam kung gaano karami ang stock. Ang halo ng dalawang ito ang nagtutulak sa mga customer na bumalik-baling tuwing linggo para sa eksklusibong pakiramdam. Karamihan sa mga brand na sumusunod sa istilo na ito ay nag-uulat na napapresyo nila ang higit sa 90% ng kanilang imbentaryo agad-agad pagkalabas pa lang ng produkto.
Ang mga brand ng streetwear na talagang nagtatagumpay ay alam kung paano maglakad sa manipis na lubid sa pagitan ng pagpapanatiling eksklusibo ang kanilang produkto at paggawa pa rin ng sapat na dami. Ang limited edition na mga labas ay tiyak na nagdudulot ng usapan, ngunit kailangan ding may sapat na stock ang mga kumpanya upang mapunan ang pangangailangan ng mga regular na customer. Hindi nila pwedeng hayaang madalian lang mawala ang lahat dahil masisira nito ang buong punto ng pagkakaroon ng isang espesyal na bagay. Ang mga mabubuting pabrika ay maagang nagpaplano upang mabilis na makapaglabas ng bagong batch kapag kinakailangan nang hindi isasantabi ang kalidad. Karamihan sa mga brand ay sumusunod sa isang modelo kung saan nagsisimula sila sa napakaliit na drop na agad nameme-sell out, at pagkatapos ay inilalabas ang mas malaking bersyon ng parehong item. Pinapayagan ito na makita nila kung ano ang pinaka-epektibo bago tuluyang lumipat sa mas malawakang produksyon. Alam ng matalinong mga kumpanya na nakakatulong ito upang maiwasan ang pagkakaroon ng maraming produktong hindi nabebenta, habang patuloy pa ring nararamdaman ng mga kolektor na bihirang mahahanap at may mataas na halaga ang kanilang produkto.
Ang hip hop at streetwear ay nagsasagawa ng isang malikhaing sayaw mula pa noong unang panahon, na lubos na nagbago kung paano ginagawa ang mga damit. Noong dekada 80, alaala mo ba nang pumunta si Run-D.M.C. sa TV gamit ang kanilang Adidas tracksuit? Ang sandaling iyon ang siyang nagsimula ng isang malaking bagay. Hindi na lang simpleng suot ng mga rapper ang mga damit—naging bahagi sila ng pagdidisenyo nito. Tumigil ang mga kumpanya ng streetwear sa paggawa ng pangkaraniwang t-shirt at jeans, at nagsimulang lumikha ng mga piraso na may tunay na kahulugan sa musika. Tuwing may bagong kanta o nagbago ang istilo ng mga artista, kailangan agad sumabay ang mga brand. Natuto silang gumawa ng mas maliit ngunit mabilis na produksyon habang nananatiling mataas ang kalidad dahil marunong ang mga tagahanga kung ano ang magandang produkto kapag nakita nila ito. Sa kasalukuyan, sabihin ng karamihan sa mga label ng streetwear, ang mga kolaborasyon sa musika ang pinagmumulan ng lahat ng kakaibang ideya.
Nang magtambalan sina Kanye West at Adidas para sa kanilang linya ng Yeezy, ipinakita nito kung gaano kalaki ang maaring idulot ng isang tao sa buong industriya ng paggawa ng streetwear. Ang tinatawag na "Yeezy effect" ay nagdulot ng sobrang tumaas na demand na nag-iiwan sa mga tagagawa ng kaguluhan habang nagmamadali silang bumuo ng mga sistema ng imbentaryo na kayang makayanan ang malalaking pagbabago sa produksyon—na minsan ay tumataas ng hanggang 800% sa loob lamang ng dalawang araw. Ang bawat paglabas ng Yeezy ay nagtataglay ng daan-daang libong tao na sabay-sabay na bumibili, na nagtulak sa mga pabrika na mag-adopt ng mga bagay tulad ng cloud tracking system at blockchain technology upang mapanatiling organisado ang lahat at mapigilan ang paglaganap ng pekeng produkto. Ang kabuuan nito ay nangangahulugan na kailangan ng mga brand na alamin kung paano gawin ang malalaking produksyon para sa regular na paglabas habang pinapanatili ang napakataas na kalidad ng kontrol para sa mga limitadong edisyon. At sa paraang 'di inaasahan, nagawa nila ito, na lumikha ng isang kakaibang halo ng kahusayan ng pabrika at artisanal na paggawa na naging bahagyang bagong normal sa industriya.
Ang paraan kung paano kumakalat ang mga uso ngayon ay lubos na iba dahil ang social media ay nagpapaikli sa dati'y mga pagbabagong panlupa na ngayon ay nangyayari sa loob lamang ng ilang oras. Kailangan ng mga brand ng streetwear na maging sobrang bihasa upang makasabay. Kunin ang TikTok bilang halimbawa—ang algorithm nito ay sobrang bilis na minsan, isang bagong disenyo ay nakakakuha na ng mga 50 libong pre-order nang long bago pa man nagsisimula ang karamihan sa mga kompanya na gumawa ng mga sample. Ang ganitong instant na demand ay pilit na nagbago sa mga tagagawa upang gamitin ang mga paraan ng produksyon na 'just in time' kung saan maaring tapusin ang produkto sa loob lamang ng tatlong araw. At gayunpaman, nakakamit pa rin nila ang mataas na kalidad upang hindi mapoot ang mga influencer na siyang naging sanhi ng sigla na iyon. Ayon sa mga numero mula sa 2024 fashion industry report, isang kahanga-hangang resulta—ang mga gumagawa ng streetwear na nakipagtulungan sa mga bituin ng TikTok ay nakapagpabilis ng kanilang proseso ng produksyon ng 300 porsyento kumpara sa mga karaniwang brand ng fashion. Mas mainam pa, napababa nila ang mga depekto sa ilalim ng kalahating porsyento dahil sa mga quality check na talagang nakikinig sa sinasabi ng mga tao sa social media.
Nang magtambalan ang Louis Vuitton at Supreme noong 2017, tunay ngang isang bagay na hindi inaasahan ng sinuman. Ang kolaborasyon ay nagpabagsak sa lahat, kumita ng humigit-kumulang $100 milyon lamang sa unang linggo pa lang. Ang ganitong antas ng kinita ay nagpakita kung gaano kalakas ang komersyal na puwersa ng mga ganitong uri ng pakikipagsosyo sa industriya. Ano ang nagawa upang ito'y maging matagumpay? Ito ay pinagsama ang tradisyonal na luho ng fashion kasama ang matutulis na diwa ng street culture. Sumigla ang mga tao sa mga limitadong labas na inilabas sa mga pangunahing lungsod sa buong mundo. At narito ang interesanteng bahagi—ang eksperimentong ito ay nagpatunay na ang mga brand ng streetwear ay hindi kailangang iwanan ang kanilang tunay na estilo kahit kapag nagtatakda sila ng premium na presyo. Kung titingnan ang nangyari matapos ang pakikipagsosyo, parehong sektor ng fashion ay nagsimulang mag-isip nang iba tungkol sa pagdidisenyo ng produkto at kung paano ito ipapamarket sa mga konsyumer.
Ang pakikipagtrabaho kasama ang mga mataas na label ng fashion ay nagtutulak sa mga gumagawa ng streetwear na itaas ang antas nila sa paggawa ng mga produkto. Kailangan nila ng mas mahusay na materyales, mas matalinong paraan ng pagkonekta ng mga bahagi, at mas mahigpit na kontrol sa kalidad ng mga labas ng pabrika. Ang pagkakaroon ng matagumpay na kolaborasyon ay nangangahulugan ng pagbabago sa kanilang pang-araw-araw na operasyon. Ang mga luxury na produkto ay nangangailangan ng masusing pagmamatyag sa bawat tahi at tiklop, na maaaring mahirap gawin habang sinusubukang abutin ang dami na kailangan para sa mga sikat na limitadong paglabas. Ang ganitong pagbabago ay may gastos sa unahan para sa bagong makina at pagsasanay sa mga manggagawa na marunong sa kanilang ginagawa. Ngunit sulit naman sa huli dahil mas maganda at mas mahusay ang hitsura at pakiramdam ng mga produktong nabubuo, na makatwiran para sa lahat mula sa pananaw ng designer hanggang sa mga mamimili na bumibili sa tindahan.
Ang streetwear ay nagsimula noong 1990s at lumawak mula sa mga urban at kabataang subkultura. Malaki ang impluwensya ng hip-hop, skateboarding, at punk na kultura dito, na nagbibigay-diin sa indibidwal na pagpapahayag at pagkakakonekta sa komunidad sa pamamagitan ng moda.
Tinutulungan ng pagiging tunay ang mga brand na mapanatili ang kredibilidad sa kultura. Ang tunay na streetwear ay sumasali sa mga tunay na kuwento at ugnayan sa kultura imbes na mga korporatibong kuwento na walang laman.
Ginagamit ng mga limited edition na paglabas ang sikolohiya ng kakaunti, na lumilikha ng kahinaan at eksklusibidad na nagpapabilis sa pagnanais ng konsyumer at katapatan sa brand.
Ang musika, lalo na ang hip-hop, ay isang makapangyarihang tagapag-udyok para sa inobasyon ng streetwear, kung saan ang mga artista ay nakakaapekto sa mga disenyo at kolaborasyon. Ang mga platform ng social media naman ay nagpapabilis sa pag-adopt ng mga uso sa real-time.
Ang mga pakikipagtulungan sa mga luxury brand tulad ng Louis Vuitton ay nagbibigay-prestige at nagpapalawak sa mga merkado ng mga konsyumer, habang itinataya nito ang mga streetwear brand na umabot sa mataas na pamantayan ng produksyon sa fashion.
EN
